FINAŁ PÓŁMARATOŃSKIEGO SEZONU 2025

No i stało się! To już nasz ostatni, dziesiąty półmaraton w tym roku z cyklu Grand Prix Wielkopolski w Półmaratonie. (podsumowanie sezonu 2024 – kliknij) Oczywiście, ambitny plan przewidywał nawet 14 startów i finał w Kościanie, ale rozsądek podpowiedział, że dziesiątka w zupełności wystarczy.

Pogoda na półmaraton w Zbąszyniu? Idealna na bieganie: ani deszczu, ani tropików, tylko lekki wiaterek, który sprawiał, że aż chciało się bić rekordy. No i udało się – zrobiłam swoją życiówkę: 1:55:33! Poprzeczka poszła w górę, teraz tylko pytanie: co dalej? Może w kolejnym cyklu, w 2026, znów uda się poprawić wynik… a może nie. Bo najważniejsze w tych półmaratonach to nie cyfry na zegarku, tylko radość biegania, spotkania ze znajomymi, którzy dokładnie wiedzą, co czujemy, i okazja do zawierania nowych znajomości.

Krzysiek tymczasem pobiegł swoim „średnim” tempem, czyli takim, które ja bym nazwała ekspresowym. Ogólnie biegło się świetnie – kameralna impreza, około 700 uczestników, a ja naprawdę lubię taki klimat. Kibice w Zbąszyniu i okolicach również spisali się na medal – dopingowali tak, że człowiek miał wrażenie, jakby biegł wśród własnej rodziny.

Organizatorzy zadbali o dodatkowe atrakcje. Były nie tylko biegi indywidualne, ale i specjalne konkurencje, na przykład bieg małżeństw. Wystartowaliśmy w nim pod naszą blogową nazwą Kurzopędy. Zasady były proste: liczyły się sumy czasów indywidualnych. Wiele par biegło razem, ale my postanowiliśmy osobno – głównie dlatego, że nie miałabym serca popsuć Krzyśkowi jego wyniku.

Na podium nie wskoczyliśmy, bo – jak wiadomo – nie biegam jak gazela. Ale za to zajęliśmy 6. miejsce z 24 par, co uważam za całkiem fajny rezultat.

I tak oto zakończyliśmy półmaratońską przygodę 2025 roku. Jedno jest pewne: nogi swoje już przebiegły, ale serce domaga się kolejnych startów. Bo jak to mawiają biegacze – medal może wisieć na ścianie, ale wspomnienia i emocje zostają w nogach na zawsze.