ŚNIEŻYCOWY JAR - TAM GDZIE WIOSNA ROBI SHOW

10 marzec 2024, niedziela (nie) do lenistwa – czyli jak Śnieżyce wyciągnęły nas z domu

Zazwyczaj niedziela to u nas dzień domowego resetu. Trochę ruchu – jakieś wygibasy na macie, krótki spacer po lesie w okolicy, żeby nie zapomnieć, jak wygląda niebo, a potem… klasyka: kanapa, kocyk, coś dobrego na ząb i obowiązkowe pytanie „kto gotuje?”. zazwyczaj pada na Krzyśka.

Ale tym razem było inaczej. Kasia i Tomek, nasi towarzysze wypraw i przeciwnicy siedzenia w miejscu), podrzucili nam pomysł: „A może Śnieżycowy Jar?„. Szybki research – nie za daleko, bo tylko kawałek od Poznania, w gminie Murowana Goślina. A że nazwa ładna, wiosna za pasem, to buty same zaczęły się pakować – pojechaliśmy!

Co to za Jar i o co chodzi ze śnieżycami?

Rezerwat Śnieżycowy Jar słynie z prawdziwego dywanu białych kwiatów, który zakwita tu na przełomie marca i kwietnia. Roślina nazywa się śnieżyca wiosenna (Leucojum vernum), i choć brzmi trochę jak zaklęcie z „Harry’ego Pottera”, to naprawdę istnieje. Co więcej – jest objęta ochroną, w naszych rejonach to rzadkość. W Wielkopolsce można ją spotkać właśnie tu, a poza tym rośnie jeszcze w Sudetach i Karpatach, ale tam trzeba się bardziej napocić, żeby ją zobaczyć.

Mówi się, że w czasach świetności były tu naprawdę wielkie „plantacje” śnieżyc. Zmniejszenie populacji śnieżycy w Rezerwacie Śnieżycowy Jar może wynikać z kilku przyczyn z powodu naturalnych i antropogenicznych zmian. Śnieżyca wiosenna, sprowadzona prawdopodobnie w XIX wieku, rozwijała się dzięki specyficznemu, wilgotnemu mikroklimatowi. Jednak zmiany klimatyczne — wyższe temperatury i mniejsze opady — obniżyły wilgotność gleby, utrudniając rozwój roślin. Zanieczyszczenie powietrza i gleby dodatkowo negatywnie wpływa na ich zdrowie. Ponadto, naturalna sukcesja ekologiczna prowadzi do zmian w składzie roślinności, przez co śnieżyce mogą być wypierane przez inne gatunki. W przeszłości działalność człowieka, jak wycinka drzew czy zmiany w użytkowaniu terenu, również mogła zaszkodzić ich siedlisku. Obecnie rezerwat jest chroniony i monitorowany, jednak wpływ tych czynników sprawia, że populacja śnieżycy jest mniejsza niż dawniej. Teraz nadal jest pięknie a turyści grzecznie suną po drewnianych kładkach i nie zbaczają z trasy. 

Gdzie zaparkować?

Do Śnieżycowego Jaru najwygodniej dotrzeć, zostawiając auto na jednym z wyznaczonych parkingów – w Starczanowie lub Uchorowie. Z obu miejsc prowadzą dobrze oznakowane szlaki turystyczne prosto do rezerwatu. Dla osób z niepełnosprawnościami przygotowano parking leśny, tuż przy wyjściu z rezerwatu – blisko i wygodnie. My tym razem ruszyliśmy trasą ze Starczanowa – szybka akcja, zero błądzenia! 

Spacer z efektem WOW

Ruszyliśmy w stronę rezerwatu. Już przy wejściu do lasu było widać białe plamki wyrastające pod drzewami. A im dalej – tym gęściej. Polany śnieżyc ciągnęły się wzdłuż ścieżki jak dywanik w pałacu leśnej królowej. Serio – brakowało tylko jelenia w koronie i orszaku wiewiórek.

Spacer był krótki, ale bardzo przyjemny. Idealny na niedzielne „niechce-mi-się-ale-jednak-coś-zróbmy”.

A potem?

Potem oczywiście wróciliśmy do naszego domowego rytuału: kapcie, koc, herbata i myśl: „no dobrze było”. Bo choć aktywność to nasz żywioł, to wiemy, że równie ważne jak zdobywanie szczytów jest… regeneracja i czasem trzeba po prostu poleniuchować.

Polecamy Śnieżycowy Jar każdemu, kto chce poczuć wiosnę w pełnej krasie. Ale nie zwlekajcie – śnieżyce nie będą czekać! Kwitną tylko kilka tygodni. A potem znikają tak szybko, jak pojawiają się czekoladki na stole.