GORC W GORCACH

Nastała końcówka maja, a my po dłuższej przerwie w góry – oj, jak bardzo się za nimi stęskniliśmy! Kilka wielkopolskich półmaratonów i bieganie po asfaltach skutecznie utrudniało nam górskie wypady. Ale w końcu nie wytrzymaliśmy – już niespełna dzień po biegu w Tarnowie Podgórnym ruszyliśmy w Tatry… no, prawie. Najpierw rozgrzewka w Gorcach w Beskidach Zachodnich.

Tym razem nasza czteroosobowa ekipa dostała od Krzyśka plan: 3–3,5 godziny wędrówki, ok. 10 km. Pogoda cudna. Ruszyliśmy z parkingu w Rzekach. Przeszliśmy po mostku nad rzeką i wkrótce zniknęliśmy w lesie. Początkowo szlak miał być stromszy, ale okazał się błotnisty, więc poszliśmy alternatywną trasą rowerową – trochę dłużej, ale przynajmniej suchą stopą.

Po długiej leśnej wędrówce weszliśmy w bardziej stromą i kamienistą ścieżkę. Lekka zadyszka się pojawiła, ale nogi po półmaratonie z poprzedniego dnia były… zaskakująco grzeczne, nie protestowały ani trochę. Na szlaku turystów było mało, co nas bardzo cieszyło – cisza i spokój.

W końcu dotarliśmy do przepięknej Nowej Polany – i tu zaczęły się pierwsze widoki. Punkt docelowy – wieża na szczycie Gorca – już był widoczny. Odpoczęliśmy chwilę na trawce, słońce grzało przyjemnie, a my chłonęliśmy spokój i świeże powietrze.

Po krótkiej przerwie na trawce, poszliśmy w stronę wieży.

Na wieżę weszliśmy obowiązkowo. Przejrzystość powietrza była znakomita, więc oprócz pobliskich Beskidów: Wyspowego i Sądeckiego mogliśmy podziwiać zaśnieżone szczyty Tatr. Kilka zdjęć, krótki odpoczynek i… czas wracać niestety tym samym szlakiem. Nie chcieliśmy przedłużać, więc wędrówka była szybka, bo wieczorem trzeba było naładować baterie przed kolejnym startem – tym razem w Tatrach, które z wieży uśmiechały się do nas zachęcająco.

Skończyliśmy więc wędrówkę z poczuciem dobrze spędzonego czasu, uśmiechami na twarzach i z lekkim postanowieniem: w góry wracać jak najczęściej!