TATRY W MAJU

Oto jego relacja:

„Nadszedł dzień, na który… nie czekałem. Szczerze mówiąc, przez myśl mi nie przeszło, że coś takiego się wydarzy. Nikt z ekipy nie miał ochoty ruszyć w teren. Chwila zadumy, dwa oddechy i decyzja: skoro jest plan, to idę sam!

Pogoda zapowiadała się średnia: trochę deszczu, trochę mgły, a na górze śnieg. Tomek podrzucił mnie do Palenicy
Białczańskiej i wrócił do „roz…leniwionych” dziewczyn, a ja – szkoda dnia – ruszyłem dobrze znaną drogą.

Kiedyś przeszedłem ten szlak z Aldoną, tylko w drugą stronę. Tym razem plan był prosty: od Wodogrzmotów Mickiewicza zielonym szlakiem do „Piątki”, dalej przez Szpiglasową Przełęcz do Morskiego Oka.

Do Wodogrzmotów prowadzi asfalt – tym razem pustawy, bo aura nie kusiła. Odczuwalna temperatura około zera i, niestety, meteorolodzy wyjątkowo się nie pomylili – deszczyk siąpił równo. Ale gdy tylko zszedłem z asfaltówki w las, jakby ktoś przełączył  światło. Cisza, szum potoku, ścieżka wijąca się wśród drzew – RELAKS przez duże nie tylko RRR.

Przy Siklawie poczułem, że przemokłem, więc pauza w schronisku w „Piątce” była obowiązkowa. 20 minut: kawa, trochę ciepła i ruszyłem dalej.

Aparat w gotowości, ale mgła nie dawała szans na zdjęcia. Spotkany turysta wracający z Koziego niestety nie miał dobrych wieści: 'wyżej mleko, wiatr i mokro’. Ale cóż– było dopiero południe, więc postanowiłem, że spróbuję.

Prognozy wskazywały, że ok. 14.00 ma się poprawić, więc jest nadzieja. A jeśli nie, to wrócę tą samą drogą.

Ruszyłem spokojnie w kierunku Szpiglasowej przełęczy. Tak naprawdę to ledwo na 50 m było widać, więc widoki to sobie tylko wspominałem z poprzedniego przejścia tym szlakiem.

Kilka osób wracało do schroniska, ale żadna z nich nie weszła na przełęcz. doszli do linii śniegu i zawrócili, więc niewiele się dowiedziałem na temat warunków powyżej. W końcu i ja dotarłem do śniegu- więc trzeba było założyć raki, bo za chwilę zrobić się stromo stromo.

Widoki?  W dole widziałem może na 150 m. O fotce Piątki nie było mowy.  Na przełęczy „mleko się rozlało”, ale przynajmniej  przestało padać. Nie było na czym oka zawiesić więc zacząłem schodzić w kierunku Morskiego Oka.

Co jakiś czas wysyłając zdjęcia relacjonowałem ekipie o moim położeniu. Tak naprawdę nie mogłem udowodnić gdzie jestem, bo każda fotka we mgle wygląda tak samo.

Dotarłem w końcu do miejsca, gdzie trzeba było zdjąć raki, bo śnieg się skończył, a ścieżka do Morskiego Oka jest wyłożona kamieniami.

I tu spotkała mnie niespodzianka. Między chmurami raz po raz widziałem Czarny Staw pod Rysami, więc jak dla mnie nadszedł czas na posiłek i kawę. Usiadłem na dużym głazie, zdjąłem raki, rozłożyłem bufet iiii…. doczekałem się. W końcu chmury ustąpiły i mogłem udowodnić ekipie, że za plecami mam Czarny Staw i Morskie Oko.

Ok 40 min zmarudziłem w tym miejscu rozkoszując się widokami, błogim spokojem i pogodą. TAK POGODĄ. Jeszcze półtorej godziny wcześniej wiało, padało i było przenikliwie zimno-wiadomo; 'najgorszy jest wiatr’.  Zrobiło się bezwietrznie, chmury były tam gdzie ich miejsce, czyli wysoko na niebie . Do tego miejscami zaczęło pokazywać się słońce.

Oj ciężko było podnieść 4 litery i ruszyć dalej. Ale czas płynie nieubłaganie, więc zebrałem się i w drogę. Przy Morskim Oku zrobiłem jeszcze pauzę i…: zakolegowałem się z orzechówką. Ale nie taką w szkle – tylko w piórach. Ptak usiadł obok i łypał na mojego batona tak, jakby chciał wynegocjować działkę. Pogadaliśmy chwilę (ja mówiłem, on patrzył) i ruszyłem w stronę Palenicy.

Tak minął mój pierwszy samotny wypad. Choć pogoda była kapryśna, to nie było tak źle, żeby rezygnować z wyjścia, przy odpowiednim
przygotowaniu i wyposażeniu. Jednak to już kwestia indywidualnej oceny sytuacji.

Nie zamieniłbym wspólnych wędrówek na samotne, ale taki dzień w pojedynkę też ma swój urok. Góry wciągają, nawet jeśli czasem serwują deszcz, mgłę i śnieg zamiast pocztówkowych widoków.

A kiedy minąłem szlabany na parkingu, nogi przypomniały mi,
że też mają coś do powiedzenia.”