PLANOWANIE WYJAZDU - START UDANEJ WYPRAWY

„Mimo że naprawdę lubię swoją pracę, to jednak dużo bardziej cenię sobie nasze wyprawy. Te wszystkie cudowne widoki, śpiew ptaków, ciszę na szlaku i to przyjemne wieczorne zmęczenie po dniu pełnym wrażeń. Czasem po intensywnym dniu, a czasem po takim totalnie spokojnym i relaksacyjnym, kiedy człowiek po prostu idzie przed siebie i chłonie wszystko dookoła.

No ale cóż… życie samo rachunków nie opłaci.
Więc do pracy chodzę m.in. po to, żeby zarobić na kolejną wyprawę.

A dwa tygodnie po powrocie to przecież już stanowczo za długo bez wyjazdu. W głowie od razu pojawia się myśl:
„Dobra… to gdzie i kiedy znowu możemy się wyrwać?”

I właśnie wtedy zaczyna się ta część, którą też bardzo lubię — planowanie. Bo dla mnie planowanie wyjazdu to trochę takie przedłużanie przyjemności. Człowiek jeszcze siedzi w domu, a już mentalnie chodzi po szlakach.

Najpierw kalendarz. Jak wygląda grafik w pracy? Kiedy mamy wolne? Ile dni uda się wyrwać?
I już po chwili wiadomo, czy można myśleć o czymś dalszym, czy raczej o bliższym kierunku, żeby nie spędzić połowy wyjazdu w samochodzie.

Dla przykładu, załóżmy, że wpadają 3 dni wolnego. No to może Karkonosze? W końcu w kilka godzin jesteśmy na miejscu.

Potem pojawia się pytanie:
Czego tam jeszcze nie widzieliśmy? I nagle okazuje się, że mimo kilku wyjazdów nadal są miejsca, które czekają.
Na przykład Śnieżne Kotły.

No i wtedy zaczyna się zabawa na całego.
Odpalam internet — czyli największą skarbnicę wiedzy i jednocześnie największego pożeracza czasu.

Szukam:

• co warto zobaczyć,
• które trasy są najbardziej widokowe,
• gdzie są mniej uczęszczane szlaki,
• jakie miejsca turyści polecają najbardziej,
• gdzie można usiąść i po prostu nacieszyć oczy widokami.

I dosłownie chwilę później okazuje się, że… na wszystko i tak zabraknie czasu.

Następnie zaczyna się etap dopracowywania szczegółów.
Bo jedno pytanie rodzi kolejne.

Sprawdzam:

• ile czasu zajmie trasa,
• jakie są przewyższenia,
• jak długi będzie dzień,
• o której robi się ciemno,
• czy możemy iść spokojnie,
• czy jednak trzeba będzie trochę przyspieszyć.

I wtedy odpowiadam sobie na najważniejsze pytanie: Jak chcemy spędzić ten dzień?

Bo nie lubimy, kiedy czas nas goni, a dookoła są piękne widoki, które aż proszą się o chwilę zatrzymania. Zdjęcie, herbata z termosu, chwila ciszy — szkoda to przegapić tylko dlatego, że plan był zbyt ambitny.

Ale z drugiej strony, jeśli większość trasy prowadzi leśnymi ścieżkami bez większych widoków, to można trochę przyspieszyć kroki i nadal czerpać przyjemność z samego bycia w naturze.

Staram się też zawsze mieć plan awaryjny.
I to zarówno na pojedynczą trasę, jak i na cały wyjazd.

Przed każdą wędrówką sprawdzam:

• gdzie można skrócić trasę,
• gdzie zejść w razie załamania pogody,
• gdzie znajduje się schronisko,
• albo od którego momentu właściwie „nie ma już odwrotu”.

A plan awaryjny na cały wyjazd? To po prostu inne miejsce oddalone na tyle, żeby była szansa na lepszą pogodę. Bo w górach można mieć idealny plan… a pogoda i tak zrobi swoje.

No i oczywiście bywa też tak, że po wielu godzinach planowania wyprawa ostatecznie nie dochodzi do skutku. Jednak w późniejszym czasie nagle wpadają niespodziewane  dni wolnego, a my nie siedzimy z tekstem: No to gdzie jedziemy. Tylko plan już czeka: gotowy, sprawdzony, przemyślany. I zamiast: Jakoś to będzie – jest: Dobra, ruszamy!

Nawet najlepszy plan nie daje gwarancji, że wszystko pójdzie idealnie. Ale daje dużo większą szansę, że wyjazd będzie spokojniejszy, przyjemniejszy i pełen dobrych wspomnień.

A poniżej, dla jasności i przejrzystości, wypunktowaliśmy najważniejsze rzeczy, o których warto pamiętać podczas planowania każdej wyprawy.”