GÓRSKI BIEG K-B -L 110 KM. KRYZYSY, BÓL I RADOŚĆ NA MECIE

W końcu nadszedł 17 lipca. I wiecie co? Byłem naprawdę szczęśliwy, że wreszcie się z tym zmierzę. Za kilkanaście godzin wszystko miało być już za mną.

Na starcie stanęło ponad 450 osób. Zegarki uruchomione, mapy włączone, plecaki dopięte.

Godzina 17:00.

Start!

Już po pierwszych minutach okazało się, że to nie ma nic wspólnego z naszymi półmaratonami Grand Prix. Najpierw wąski chodnik, potem jeszcze węższa ścieżka i kilkuset zawodników próbujących zmieścić się w jednym miejscu. Przez pierwsze trzy kilometry praktycznie nie było gdzie biec.

Wystartowałem z końca stawki, więc przez chwilę byłem skazany na tempo peletonu. Gdy tylko pojawiła się pierwsza szersza polana, ruszyłem mocniej, żeby wyprzedzić jak najwięcej osób, zanim trasa znowu się zwęzi. Około szóstego kilometra udało mi się dogonić kolegów, którzy startowali znacznie bliżej przodu.

Na pierwszym punkcie odżywczym, na 14 kilometrze, zatrzymałem się dosłownie na chwilę. Bardziej doświadczeni ultrasi radzili, żeby przed nocą pokonać jak największy dystans i właśnie tego planu się trzymałem.

Samopoczucie? Rewelacyjne. Nic nie bolało, sił nie brakowało, a do tego dochodził ten niesamowity entuzjazm. Taki dodatkowy silnik, którego nie da się wytrenować.

Kolejnym charakterystycznym miejscem na trasie było Schronisko na Szczelińcu. Bardzo polubiłem ten odcinek. Było jeszcze jasno, pojawiły się piękne widoki, zawodnicy mocno się rozciągnęli, a zza skał co chwilę wyskakiwali fotografowie. Człowiek nawet zmęczony odruchowo próbował wyglądać trochę bardziej sportowo. 

Po kilku kolejnych kilometrach, gdzieś przed 21:00, zrobiło się szaro. Nad górami zagrzmiało i zaczął padać deszcz. Przed 22:00 było już tak ciemno, że bez czołówki ani rusz.

Przyznam, że podczas przygotowań tylko raz biegałem nocą po lesie z latarką i nie wspominam tego najlepiej. Ale samotny trening to zupełnie co innego niż bieg wśród kilkuset osób. Światła innych zawodników oświetlały trasę, łatwiej było zauważyć korzenie, kałuże czy kamienie. Jedyne, przed czym nie dało się uciec, to gałęzie odginane przez biegnących przede mną. Kilka razy dostałem nimi prosto w twarz. 

Na punkt odżywczy na 34 kilometrze dotarłem bez najmniejszych problemów. Nadal czułem się świetnie. Nie chciało mi się spać, nie byłem głodny, nic specjalnie nie bolało. Powoli zaczynałem wierzyć, że może ten cały ultra wcale nie jest takie straszny.

W pewnym momencie, przechodząc przez rozległą łąkę, spojrzałem przed siebie. Daleko na zboczu ciągnął się wąż świateł czołówek wspinających się pod górę. Od razu przypomniał mi się sylwester na Śnieżce.

Od tego momentu wymyśliłem sobie prostą taktykę – dogonić najbliższe światełko. Kiedy udało się wyprzedzić jednego zawodnika, wybierałem kolejny punkt. Taki mały cel za małym celem. To naprawdę pomagało.

Dopiero w okolicach połowy dystansu zaczęło pojawiać się zmęczenie i pierwsze bóle.Dzisiaj już  wiem, że to nie był ból. To były jedynie… niedogodności. Prawdziwy ból miał dopiero nadejść. 

Na punkcie odżywczym na 57. kilometrze organizm zaczął wysyłać pierwsze sygnały, że nie wszystko działa idealnie. Cola, która wcześniej świetnie pobudzała, nagle zrobiła się nie do wypicia. Była po prostu za słodka.

Zjadłem pół bułki z pasztetem, uzupełniłem wodę i izotonik, a nawet wypiłem mały kubek piwa 0%. Szukałem sposobu, żeby uspokoić jelita. Na szczęście problemy nie były na tyle duże, żeby zakończyć tę… „fantastyczną przygodę”.  Nie siedziałem długo. Mostek, stromy zbieg, coś w rodzaju wąwozu i znowu „w noc”.

Około trzeciej nad ranem, gdzieś między 62 a 63 kilometrem, dopadł mnie pierwszy prawdziwy kryzys. Nie taki, żeby zejść z trasy, ale taki, który mówił: „zwolnij, bo dalej nie pojedziesz”.

Nie miałem ochoty siadać. Dołączyłem więc do dwóch chłopaków maszerujących naprawdę żwawym tempem i starałem się utrzymać ich tempo. Dzięki temu, krok po kroku, dotarliśmy do Barda i kolejnego punktu odżywczego na około 74 kilometrze.

Było już jasno. I razem ze wschodem słońca coś przestawiło się również w głowie.

Tym razem zjadłem makaron z sosem, wypiłem piwo bezalkoholowe, a najlepiej smakowały mi pomarańcze i arbuz. Świetnie nawadniały, a ich słodycz była dużo łatwiejsza do zniesienia niż kolejny kubek coli.

Popełniłem jednak jeden błąd. Posiedziałem chwilę za długo. Kiedy wstałem, wszystkie mięśnie zaprotestowały jednocześnie. Dosłownie każdy krok bolał. Zacisnąłem zęby i ruszyłem dalej. Minęło sporo czasu, zanim organizm znowu zgodził się współpracować.

Na szczęście wraz z porankiem wróciła również energia. Ból już nie odpuszczał, ale w głowie pojawiła się nowa myśl:„Kurczę… ja naprawdę mogę to ukończyć.”

Na jednym z kolejnych odcinków zagadałem do uczestnika z Wrocławia. Ta krótka rozmowa naprawdę poukładała mi kilka rzeczy w głowie.

Zacząłem zastanawiać się, czy moje bóle rzeczywiście są aż tak trudne do zniesienia i czy zmęczenie jest tak ogromne. Przecież miałem za sobą „dopiero” około 80 kilometrów. Piotrek miał już… ponad 210. Tak, startował w biegu na 240 km. Kiedy ja ruszałem na swoją trasę, on miał już w nogach około 130 kilometrów.

Wtedy dotarło do mnie, że są ludzie, którzy potrafią przesuwać granice jeszcze dalej. Ogromny szacunek i gratulacje dla wszystkich zawodników startujących na takim dystansie. 

Jak się później okazało, z Piotrkiem towarzyszyliśmy sobie już praktycznie do samej mety.