DOLINA LEJOWA – CICHE MIEJSCE W TATRACH

Nogi nadal bolały mnie po wojażach na Orlej Perci. Już drugi dzień nie miałam siły podnieść się z krzesła – czegoś takiego jeszcze u mnie nie było! Ale przecież nie po to była dobra pogoda w Tatrach, żeby kisić się w noclegowni. 

Krzysiek wymyślił krótką przechadzkę po Dolinie Lejowej. I dobrze – nikt nie powiedział, że trzeba zdobywać tylko wysokie szczyty. Tego dnia miało być relaksacyjnie.

Wyspaliśmy się porządnie, chociaż i tak pobudka nastąpiła o 6:00 – siła przyzwyczajenia. Bez pośpiechu podjechaliśmy na parking w Kirach. Najpierw szliśmy kawałek Doliną Kościeliską, wzdłuż szemrzącego Kirowego Potoku, w stronę Ornaku. Potem ukazał się drogowskaz w prawo – czarny szlak poprowadził nas do Doliny Lejowej. Po około 40 minutach marszu… nastąpiła błoga cisza. Zeszliśmy z jednego z najpopularniejszych szlaków i nagle zrobiło się tak spokojnie, jakby ktoś wyłączył turystyczny gwar pilotem.

Ścieżka była lekko kamienista, momentami zwężała się w gęstwinie, a drewniane stopnie wystawiły na próbę moje zmęczone nogi. „Chciałaś góry, to masz” – pomyślałam. Na szczęście co jakiś czas pojawiały się prześwity z widokami, a w końcu dotarliśmy na polanę (tu dopiszę nazwę). Pośmialiśmy się, że to „DZIKA Polana”, bo ziemia wyglądała, jakby rył ją wyjątkowo ambitny dzik.

Za polaną wyłoniła się szeroka, wygodna droga prowadząca przez Dolinę Lejową. Po chwili byliśmy już na Niżniej Kominiarskiej Polanie, gdzie zaczynał się żółty szlak w stronę Polany Biały Potok. Wciąż ani żywej duszy – tylko my i natura. Właśnie tego nam było trzeba.

Towarzyszył nam szemrzący Lejowy Potok, który im dalej, tym bardziej był biały. Dopiero po trzech kilometrach spotkaliśmy pierwszych wędrowców – starsze małżeństwo, z którym zamieniliśmy kilka słów. Od razu zrobiło się cieplej na sercu. Piękny widok – ludzie w jesieni życia, a wciąż aktywni i pełni energii.

Potem minęliśmy jeszcze kilku rowerzystów, rodziny z dziećmi, młodzież i turystów w różnym wieku. Widać było, że wszyscy – tak jak my – przyszli tu po ciszę, relaks i oderwanie od codzienności. A gdy zza chmur wyszło słońce, szybko ogrzało moje lekko zmarznięte dłonie, choć termometr wskazywał około 18°C.

Na moment zeszliśmy jeszcze ze szlaku, by wdrapać się na polanę i spojrzeć na góry z innej perspektywy. A potem znów wzdłuż Doliny, mijając turystów „pod prąd”. Śmialiśmy się, że to nie wyjście z doliny, tylko raczej wejście – bo wszyscy szli w przeciwną stronę niż my.

Następnie wróciliśmy zielonym szlakiem Drogą pod Reglami, mijając stację narciarską na Polanie Biały Potok i dalej aż do parkingu w Kirach.