BIESZCZADY - DZIKA NATURA

I stało się – złapaliśmy bakcyla. Po naszej pierwszej przygodzie z górami nie było już odwrotu. W wakacje 2012 znów spakowaliśmy plecaki i ruszyliśmy – tym razem w  Bieszczady. Bo ileż można słuchać, że „w Bieszczady to się jedzie po wolność”, „tam dzika natura, tam spokój”, „tam wilki wyją do księżyca” – trzeba było sprawdzić to na własne oczy i nogi.

Trasy? Niezbyt wymagające. Krótkie, przyjazne – przynajmniej w teorii. Bo w praktyce, po pierwszym podejściu następnego dnia miałam wrażenie, że zamieniłam nogi na dwa kawałki drewna. Każde wsiadanie i wysiadanie z autobusu podczas wycieczki na Ukrainę było testem cierpliwości i siły woli. Ale przynajmniej dowiedziałam się, że mam mięśnie… i to całkiem sporo. 

Na szczęście kolejne dni były łagodniejsze – bóle się rozchodziły, a my z każdym krokiem kochaliśmy Bieszczady bardziej. Pogoda dopisywała, widoki zapierały dech, a jedyne, co próbowało nas zdmuchnąć z trasy, to wiatr na Połoninie Wetlińskiej. Serio – jakby ktoś suszarką na najwyższym biegu próbował nam zrobić tapir na głowie.

Nocowaliśmy w Polańczyku – spokojnym, urokliwym miejscu z klimatem sprzyjającym relaksowi (i regeneracji mięśni). Dziką naturę Bieszczad polecamy każdemu, kto chce złapać oddech, poczuć bliskość przyrody i przekonać się, czym naprawdę jest wolność i nieskrępowana przestrzeń.